Hayattan ‘anıları’ alın geriye ne kalır ki?
Ben bir şiirim zaten..
Şairimin kalemine bakıyor her şey..
Ben şairine aşık bir şiir…
Kalemini bile kırsa beni sevdiğinden derim..
Şairin şiiriyim ben.. Her satırı benim,
Her satırı benim, benimdir her satırı..
Her noktada tekrar heycanlanırım..
Yaz beni, güzel yaz, bir hayat ver diye..
ağlat beni, güldür beni..
üz beni..
Ama gitme..
Ben aşığım..
Ben mısrayım..
Fırtınalı denizlerden berrak sulara koşan..
Karanlık bulutlardan, gizlenen Güneşe bakan.
O benim işte..
Mısralarıyım ben şairin.. Şairine aşık ben..
Üzse de, sevse de… O benim şairim.
Ben ona aşığım…
yeter ki gitmesin, beni bırakmasın
Bırakmasın beni noktasız..
Noktasız hayat bilinmeyen bir uzayda kaybolmak.
Yeni bir başlangıca giden bir cümlenin hiç olmaması demek..
Beni noktasız bırakma ki, her yeni cümlende yeni bir ümit dileyim.
Virgülleri bana bırak..
Her virgülde seni güldürürüm..
Her virgülde huzuru hatırlatırım..
Sen noktaları koy..
Hiç son olmasın..
ANONIM.
