KAYIP..
Hep işimiz vardı, birbirimize ayıracak hiç vaktimiz olmuyordu.
Beyaz kağıtlara, tebeşir tozu kokan tahtalara, çocuk gözlerine, saatler boyu bitmeyen toplantılara satmıştık aşkımızı.
Kayboluyorduk, ama önemsemiyorduk.
Oruca kalmış susuzluk gibiydi bizim özlemimiz, kana kana içince uçarak kayboluyordu..
‘Her resim, yalnız başına bir kaç hikayeyi içinde taşır, ama herkes bütün hikâyeyi okuyamaz. ‘
Neşe Tuana
