sıkıcı değildi her defasında seni hayatımın taaa içine oturtmak. ama garipti biraz. ne denir işte.. bilmediğim bir adresi ararken hep aynı bildiğim sokağa çıkmak, hiç yeniyi ‘keşfedememek’ ..

Yollar neden hep sana çıkar?

Başlar güzel de, herşeyin sonu içimi acıtan.. Ya kötü biterse diye kanserle geçmiş güzel anların acılarını taşıyorum gözlerimde..

Başı güzel ya sonu?

Hayata sondan başlamayı seçiyorum ama tercih hakkı vermiyorlar. Elindekilerle yetinecekmişsin. Avuçlarım bomboş..

Dün beraberdik bugün ayrıyız, uzağız. İşte bu yüzden hep sonları seviyorum başlangıçları değil..

Güzel olanlar hep kısa olanlar, bitmeyen bir mutluluk yok mudur?

Ağlıyorum, 5 dakika sonra kahkahalara boğuluyorum.. Ne gerçek bu hayatta? Bir şeyler sahte, kabul edin artık!

‘asla’ asla deme cümlesinin içerisinde pislik bir çelişki var değil mi?

Neşe Tuana